(แปะโดยแมงกะพรุน)

หนึ่งปีกว่า...หนึ่งปีกว่าๆแน่ๆ หายไปนานมาก...

สวัสดีค่ะ แมงกะพรุนกลับมาแล้วค่ะ

ความ จริงตั้งใจจะกลับมาอัพบล็อกหลายรอบแล้ว คิดว่าจะเปลี่ยนเลย์เอ้าท์ก่อนแล้วค่อยกลับมาเริ่มเขียนใหม่ พอดีกับที่ทางเอ็กซ์ทีนเปลี่ยนระบบเลย์เอ้าท์ใหม่ ไม่มีtemplateอันไหนที่ถูกใจเลย จะนั่งคัสต้อมเองก็ไม่มีเวลา แต่ตอนนี้ตัดสินใจแล้วว่าอยากจะเขียนค่ะ เพราะอย่างนั้นกรุณาเมินๆเลย์เอ้าท์เก่าแก่ไม่น่าดูไปก่อนนะคะ (ว่าแต่จะมีคนอ่านเร้อ)

เอนทรี่เกี่ยวกับAPUเมื่อคราวก่อน ขออณุญาตลบทิ้งโดยพลการนะคะ ขออภัยจริงๆสำหรับน้องๆและคุณผู้ปกครองที่มาทิ้งรีพลายไว้แล้วทางนี้ไม่ได้ ตอบไป ขอบพระคุณคุณรุ่นพี่ปริศนาที่มาตอบรีพลายไว้ด้วย จริงๆล่ะค่ะ ตอนนั้นที่เขียนก็รู้สึกว่าจะสับเอพียูมากไปหน่อย ถ้าถามจริงๆว่าตอนนี้รู้สึกคิดผิดที่มาเรียนที่นี่ไหม ก็คงต้องได้ว่าไม่ เพียงแต่ก็ยังอยากจะย้ำอยู่ว่า คุณจะได้อะไรจากที่นี่ไปก็ขึ้นอยู่กับตัวคุณ

เรื่องที่ทำให้คันไม้คันมืออยากกลับมาอัพบล็อกในวันนี้ก็คือ...หมูบุกแคมปัส!

ท่านผู้อ่านทุกคนเข้าใจความหมายใช่ไหมคะ? ใครไม่เข้าใจบางยกมือ!

 เรื่อง ของเรื่องคือเมื่อวันจันทร์ที่แล้ว มีเด็กเอพียูสอง...หรือสามคนนี่ล่ะค่ะ ไม่ค่อยมั่นใจ ไปโรงพยาบาลแล้วถูกตรวจพบว่าติดเชื้อไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่ หลังจากทางมหาวิทยาลัยปรึกษากับทางเมืองฯแล้ว ก็ได้ข้อสรุปว่าควรจะหยุดเรียน ปิดแคมปัสเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

ความ จริงแล้วเรื่องสั่งปิดเรียนด้วยไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่นี่ มาช่วงหลังๆรัฐบาลก็ออกมาประกาศว่าไม่อยากจะให้ทำแล้ว มันทำให้คนแตกตื่น กลายเป็นเรื่องใหญ่เกินเหตุ เจลเองก็ไม่ทราบว่าทำไมทางเมืองโออิตะถึงได้ตัดสินใจสั่งปิดมหาวิทยาลัย ส่วนตัวแล้วเดาเอาเองว่า น่าจะเป็นเพราะความหนาแน่นของจำนวนประชากรนักเรียนต่อพื้นที่หนึ่งตาราง หน่วยมันค่อนข้างสูง ลองคิดดูสิคะ เด็กราวๆสามสี่พันคนต่อตึกเรียนห้าชั้นแคบๆสามตึก โรงอาหารโรงเดียว อยู่กันแน่นขนาดนี้ถ้าไม่สั่งปิดสักพักคนได้กลายเป็นหมูกันหมดทั้ง มหาวิทยาลัย

หลังจากประกาศหยุดเรียนแล้ว ก็มีประกาศขอความร่วมมือมาจากทางมหาวิทยาลัย ขอให้อยู่แต่ในบ้าน ใีนห้อง ไม่ออกไปเที่ยวเล่นที่ไหน สรุปง่ายๆคือโดนกักบริเวณค่ะ เนื่องจากไม่สามารถมั่นใจว่ามีใครที่ติดไปแล้วบ้าง เบปปุเองก็มีชาวเมืองที่เป็นผู้สูงอายุอยู่มาก หากติดเชื้อไปแล้วคงจะลำบากกันทีเดียว

ถึงตรงนี้ หากมีน้องๆเอพียูคนไหนที่หลงเข้ามาอ่านแล้วกำลังคิดจะออกไปเที่ยวพอดี พี่ขอร้องให้ลองทบทวนดูอีกทีนะคะ เราเป็นเด็กนักเรียนต่างชาติ รับทุนเขามา มาอยู่ในบ้านเขา เราเองก็ควรจะมีความรับผิดชอบต่อสังคมเขาขอให้เราอยู่ในบ้านก็ทำตามเขาเถอะ ค่ะ ต่อให้เราไม่ได้เป็นหวัดอะไรก็ตาม หรือคิดในอีกแง่ก็คืออย่าออกไปรับเชื้อจากข้างนอกละกันเนอะ

พูดเรื่องซีเรียสๆไปแล้ว มาต่อกันเรื่องเบาๆดีกว่า

ในระหว่างสี่วันที่ผ่านมา อีเจลพยายามอบทาร์ตสี่ครั้ง ล้มเหลวหมดทุกครั้ง...

ตอน แรกอบเองสามครั้ง ออกมาแย่หมด ไม่เข้าใจ ครั้งแรกที่ทำเมื่อสัปดาห์ก่อนก็ใช้สูตรเดียวกัน ทำออกมาดีแท้ๆ หลังจากเสียไปสามครั้งก็เริ่มโมโห สิ้นหวัง ออนเอ็มไป(โวยวาย)ปรึกษาคุณน้องที่ทำขนมอบเก่ง คุณน้องก็พยายามช่วยวิเคราะห์ข้อผิดพลาด คุยกันไปคุยกันมา

"พี่จะทำอีกรอบไหม"
"อืม ก็กวนคัสตาร์ดครีมไว้แล้ว แยมก็มีด้วย อยากจะทำออกมาให้ได้จัง"
"งั้นเดี๋ยวหนูไปช่วยดูให้"

แล้ว คุณน้องก็มาด้วยความที่ติดใจมากว่าเจลทำผิดตรงไหน รึสูตรมันผิดยังไง ระหว่างที่ดูคุณน้องให้แฮนด์มิกเซอร์ตีไข่กับเนยให้เข้ากัน เราก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

"เอ๊ะ ไข่กับเนยนี่ มันตีเข้ากันได้เป็นครีมขนาดนี้เลยเหรอ"
"หา พี่หมายความว่ายังไงนะคะ"
"ก็ เนี่ยที่เราตีอยู่ มันดูเหมือนครีมจริงๆเลย"
น้องทำหน้างงสุดขีด "ก็...ก็ใช่สิพี่ ก็ที่เค้าว่าตีให้เป็นครีม"
"อืม พี่รู้ แต่พี่ไม่รู้ว่าคำว่าที่ครีมมันคือยังไง...แบบ ก็พอตีๆไป ไข่กับเนยมันแยกกันใช่ม้า พี่ก็นึกว่าตีมากไปแล้วซะอีก"
"เปล่านะ อันนั้นคือยังตีไม่ถึงต่างหาก มันเลยไม่เป็นครีม"
"เห...ไม่เคยรู้เลยแหะ" จริงๆนะ............ทำเค้กทำคุ้กกี้ทำอะไรมากมายสารพัดมาแล้วแต่ไม่เคยรู้จริงๆนะคะ...
น้องมองหน้าเจลแบบ...ไม่จริงน่า ก่อนจะปลอบใจเจลว่า "ไม่เป็นไรหรอกพี่ ถ้าพี่ทำคุ้กกี้บ่อย เรื่องพวกนี้พี่จะรู้เองแหละ"

"......พี่อบคุ้กกี้สัปดาห์นะสองสามครั้ง...."

"......................................" คุณน้องพูดไม่ออก อีเจลก็กำลังสงสัยว่าขนาดเบสิคพวกนี้ตรูยังไม่รู้ แล้วไอ้ที่ออกๆมาแล้วอร่อยนี่คือฟลุ๊คใช่มัย...

หลังจากนั้น พอคุณน้องรู้ว่าเจลใช้ตะกร้อมือตีมันทุกอย่าง ก็โดนเอ็ดเบาๆ "พี่ ตะกร้อมือมันพลาดง่ายนะ"
"หัดใช้เครื่องทุ่นแรงหน่อยเถอะ มีอยู่แท้ๆนะพี่ =_=ili"

...คร้าบบบบ (แต่เราก็ยังชอบตีตะกร้อมืออยู่ดี ชอบทรมาณตัวเอง)

ด้วยคำแนะนำของคุณน้องเรื่องครีมกับไข่ เมื่อวานทำเค้กมาการีนออกไปได้อร่อยไม่เบาเลยค่ะ ดีใจๆ

จบท้ายเอนทรี่ด้วยการเผาเพื่อน เผาอาจารย์เอาฮากันดีกว่าค่ะ

ถึงเด็กชายเทพอู๋ เคนจิ อดีตหัวหน้าResident Assistantสองสมัย รุ่นพี่คนไทยที่น้องๆต่างก็พากันเคารพยำเกรงในความเทพของคุณ...
ผ่าน ไปสามปีนายก็ยังพูดประกาศภาษาไทยได้ไม่รู้เรื่องเหมือนเดิมเลยนะเจ้าคะ ............................พูดให้มันช้าๆหน่อยเซ่ นี่ขนาดอีเจลเป็นคนใต้นะยังฟังนายพูดไม่ทันเลย รู้มั้ยคะว่าพวกรุ่นน้องเค้าแอบเอาประกาศไข้หวัดหมูของนายไปล้อกันให้แซ่ด
"ขอให้น้องๆทุกคนอยู๋ในความสงบ ไม่ต้องแตกตื่นนะครับ" <<น้องๆว่าฟังแล้ว "พี่เทพน่ะแหละแตกตื่นที่สุด" (อีเจลยกมือเห็นด้วย)

ถึง อาจารย์สอนภาษาญี่ปุ่นทุกท่าน ตั้งแต่หนูเกิดมา หนูยังไม่เคยเจอกลุ่มชนที่มองโลกในแง่ดีเหมือนอาจารย์มาก่อนเลยค่ะ เมื่อวันก่อนรุ่นน้องคนเกาหลีในหอเดียวกันแวะมาทานข้าวเย็นที่ห้อง(ต้องแชร์ เสบียงกัน อาหารไม่พอ) คุณน้องก็เล่าให้ฟังว่า อาจารย์สอนภาษาญี่ปุ่นของน้องส่งเมล์มา มีใจความคร่าวๆดังนี้

"สวัสดีครับนักเรียนทุกคน ทุกคนคงทราบแล้วนะครับว่ามหาลัยสั่งหยุดหนึ่งสัปดาห์ ผมเข้าใจว่าทุกคนคงกำลังรู้สึกไม่พอใจที่ต้องเสียเวลาเรียนไปอย่างมาก อย่าคิดกังวลมากเลยครับ ให้มองในแง่ดี คิดเสียว่านี่เป็นโอกาสที่จะได้หยุดพักผ่อน มีเวลาฝึกฝนทำแบบฝึกหัดด้วยตัวเองละกันนะครับ"
...อาจารย์... อาจารย์กำลังกักเด็กๆอยู่ใช่ไหมคะ อาจารย์คงไม่ได้ตั้งใจพูดอย่างนั้นหรอกนะคะ

ส่วนอาจารย์ของเจล ส่งเมล์มาพร้อมกับสั่งให้ไปทำการบ้าน ปิดท้ายเมล์ว่า

"รักษาสุขภาพดีๆนะคะ อย่ากลายเป็นหมูไปซะล่ะ :P"

..........................................................อู๊ด

edit @ 11 Jul 2009 14:12:17 by Jellyfish Marine

edit @ 11 Jul 2009 22:11:55 by ช้าง/แมงกะพรุน